Yarın yani bugün ne bileyim işte günlerden hangi günse kaldırıp nazik popomu Garaman'a bilet alıcam.
Gerçi son 5 gündür aynı nakaratı tekrarlıyorum ama gündüzleri ayakta kalamıyorum. Lepdopumun şarj şeyi şey oldu benim uyku düzeni tırtladı.Gündüzleri gardaşım geceleri ben diye doğal bir anlaşma yapmış gibiyiz. O uyanınca ben yatıyorum,ben uyanınca o yatıyor gibi bir döngü var ve sorun çıkmıyor. Yoksa 500 aktivist gelse insani yardım adına neden şarj aleti getirmediniz diye saldırırız!
Hayalimdeki geey gibisin
İçimdeki şeey gibisin
Bilmiyorum neey gibisin
Ne güzel şeysin sen garaman
Ne güzel şeysin sen garaman
Sonrasında gelen "bu devirde çocuk okutmak zor" diye başlayan cümlelere "evet hacı amca zor" diye içtenlikle karşılık vericem.
Ne oluyor sizin bölümden çıkınca diye sorulduğunda "gaymakam,vali" diye daşşak geçip geçiştirmek yerine "mülki amirlikler,devlet daireleri,bankalarda ve özel sektörde de istihdam alanları var" diye güzel güzel yanıtlıcam.
Sonra ben eklicem ama "işsizlik hat safhada" diye...
"Allah ananın babanın yüzünü güldürür inşallah" dediğinde "amin" diye cevap vericem.Evet evet çok içten olucam...
Kısacası yanıma düşen kişiye kafa ütülemeye programlı bunlar diye önyargı ile bakmıcam.
Direk kitaba,gasteye sarılmıcam.Kulaklık takmıcam kulağıma. Ağlayan küçük çocuğa küfretmicem içimden. Ayakkabılarını çıkaran kişiyi uyarmak yerine çorap kokusunu buram buram içime içime çekicem. Önümde ki koltuğu ebesinin nikahına kadar yaslarsa ses çıkarmıcam.Konya-Karaman kaç saat diye sorarsa yanıtlıcam. Konya otogarından baktığında Karaman otogarını görüyorsun yol dümdüz iğrençliğini severek yapıcam.
Konya otogarında çalan ilahiye ne saçma demek yerine kulak kabartıcam. Etli ekmek kafalı diye önyargılı olmak yerine yurdum insanı gözüyle bakıcam.
Bir kaç yıldır yanımdakinin muhabbete girişme saldırılarını kahramanca püskürttüm:) Gazeteyi bitirsede istesem iç geçirişine inat nihihaaha diyerek baştan okumaya başladım.Zavallılar hep uyku moduna geçti
Öğrencilik yollarında kaşarlanmış muhabbetleri ilk kez tadıyormuşcasına son kez yaşamayı düşünüyorum ya, muhtemelen yaptıklarımdan dolayı yanımda ki koltuk boş olur :)


gonya-garaman yolcusu galmasın :) üniversite yılları geçerken bitmeyen, bitmeye yakınken çabuk geçen, bittikten sonra bi daha gelmeyen bi süreç..otobüsle yolculuk anıları her gencin ilk mülakat deneyim süreci olduğunu düşündüm yıllarca :)bitip tükenmek bilmeyen yolculuk esnasındaki yan koltuktakilerin seçilip bilerek ve istenerek konulduğuna inanıorum değişik model(50'lik 60'lık yer yer 70'lik) insanlar sanki bi genç gelsede ben onun her bir haltını sorsam yol boyunca da bi rahatlasam şeklindeler.koltuğa oturur oturulmaz ii yolculuklar nereye gidiosun okusun galibayla?başlanmıştır amansız mücadeleye..bu mücadelenin en keyifli son yolculuğunda yanında en bıdı bıdı konuşan bi adama denk gelmen dileğiyle :)
YanıtlaSildileğin için teşekkür ederim. umarım denk gelir.
YanıtlaSilgonya'da garaman yolcusu kalmasın denildiğinde gururla binicem :)
gonya garaman yolculuğumu bitireli çok olsada, yazıyı okuduğum 7-8 dakika içerisinde 1,5 saatlik yolu gitmiş gibi efkarlandım.
YanıtlaSilnörüyon,napan,ortağam gibi kelimeleride duymayalı çok oldu.hatta hayalimde bile çoğu kalmadı o eski terminalin. Lakin bu son yolculuğun beni inanılmaz sevindirdi. :)
Veda etmek lugatta zor olsada , o bozkıra veda etmenin gurur ve sevincini hissettim beynimin her kıvrımında..
ben giderken bir defa bile arkama bakmadım. dramatik olsun diye söylemiyorum inan. çok defa beynimde istişaresini yapsamda dönemedim,bakamadım ardıma.. iyiki bakmamışım.
şimdiden hayırlı olsun..
Teşekkür ederim.
YanıtlaSilHer veda zordur. Veda etme zamanım çoktan gelmişti ama sanırım ben veda edememiştim. Belki en doğrusunu sen yaptın arkana bile bakmadan giderek.
Sanırım senden farklı olarak arkamda bıraktıklarımın istişaresini yapmak zorundayım.
Hayat seçeneklerle dolu ve her zaman doğruyu ya da her zaman yanlışı seçemiyoruz. Önemli olan özgür irademizle karar verebilmek. Sende bu cesaret vardı bende ise olamadı.
Hepimiz için hayırlısı olsun... Tekrardan teşekkürler